:ﺻــﻭﺗ ﺳﺧﻧﺭاﻧﯽ
«ماکس بورن» برندهٔ جایزه نوبل تو فیزیک به خاطر نظریه کوانتوم، کتاب خاطراتش ۱۹۵۶ چاپ شده مینویسد: «من وقتی که جوان بودم این سوالات برام مطرح بود:از کجا آمدهام؟!چیکار میکنم؟!اصلاً وضعیت از چه قرار است؟!هدف حیات چیست؟! و …اینها را نمیتوانستم جواب بدهم. میدیدم هم اختلاف نظر هست بین این این فیلسوف و آن فیلسوف اینها!میرفتم سراغ علم، میدیدم به راحتی جوابم را از علم میگیرم. یا همه فیزیک انیشتنی را قبول دارند، یا کیهان شناسی همه یک نظر است.این بود که همه آن سوالات را گذاشتم کنار!ولی حالا که به دهههای آخر عمرم رسیدم، تمام آن سوالات جلو چشمم رژه میروند و نمیتوانم از آنها فرار کنم…اگر میخواهید اهمیت «علوم انسانی» برای «مهندسی» را بفهمید، به این کلام طلایی «انیشتین» توجه بکنید…در یک نامه در سال ۱۹۵۲، سه سال قبل از فوتش به نیویورکتایمز نوشت:انیشتین میگوید: «کافی نیست که به یک انسان یک تخصص آموزش داده شود، زیرا اگرچه او ممکن است ماشینی مفید باشد، اما شخصیتی انسانی با رشد موزون نخواهد بود. لازم است که دانشجو شناخت و احساس زندگی از زیباییها و اموری که از لحاظ ارزشی خوب هستند داشته باشد، و الا وی با این دانش تخصصی، بیشتر شبیه به یک سگ تربیت شده خواهد بود! تا انسانی که به طور موزون رشد یافته است…او باید بیاموزد که اهداف انسانها و توهمات و رنجهای آنها را بفهمد، تا رابطهای مناسب با هم جنان خود و جامعه پیدا کند».