:ﺻــﻭﺗ ﺳﺧﻧﺭاﻧﯽ
ﺳﺧﻧﺭاﻧ: ﺩﻛﺗـﺭ ﺑاﻗـﺭﭘـﻭﺭ ﻛاﺷـاﻧﯽ
✎در کتب عامّه مثل صحیح بخاری و صحیح مسلم، برای خدا مکان قائل شدند.✎خداوند، جهتمند و مکانمند نیست.✎روایتهای جعلی از نبی اکرم در کتب عامّه.
بِسْمِاللّهِالرَّحْمَنِالرَّحِيم»حضرت محمد صلَّىاللّٰهعليهوآلهوسلم، در خطبهٔ غدیر موضعگیری دارند بر اینکه خداوند متعال قابل رؤیت نیست. ﴿یلْحَظُ کُلَّ عَینٍ وَالْعُیونُ لا تَراهُ﴾ «دریابندهٔ هر چشمی اوست و چشمها نمیبینند او را».خب این حرف، هم مطابق برهان عقلی هست که آن چیزی که دیده بشود، باید ملموس و محسوس باشد که به حس درک بشود، به حس باصره. و آن چیزی که ملموس و محسوس باشد، جسم و جسمانیت باید نسبت به آن قائل بشویم و جسم هم محدود هست، محدود هم نیازمند به حد زننده و مخلوق میشود. لذا آن خدایی که قائل باشیم که دیده میشود، یک جسم بسیار بزرگی است که فراتر از این اجسام است و آن خدا نیست! آن یک مخلوق بزرگی است به تعبیری.لذا اینکه در فرمایشات عامه هست که؛ خداوند متعال را قائلند که دیده میشود و بلکه قائلند که خداوند در مکانی قرار میگیرد. این از مسائل بسیار نادرستی هست که با ضرورت عقل، عقل سلیم ناسازگار است. با آیات قرآن که نفی ابد شده نسبت به رؤیت پروردگار «لَنْ تَرانی» ناسازگار است. و در فرمایشات نبیاکرم و اهل بیت ایشان این موضعگیری شدید گرفته شده، از جمله در خطبهٔ شریف غدیر. حالا در این خصوص ما میبینیم که یک سری روایاتی را در کتب عامه وارد کردند. از جمله کتاب «صحیح مسلم» و «صحیح بخاری» چنین مسائلی متأسفانه بیان شده که در حقیقت اثبات مکانیت و ملموس و محسوس بودن برای خدای متعال را مطرح کرده است. در این کتاب “سیری در صحیحین” روایتهایی را که در خصوص جسمانیت خداوند را جمعآوری کردند، از جمله آن روایتها این است: در صحیح بخاری، جلد اول، کتابالصلاة ابواب المساجد، باب ۳۳، حدیث ۳۹۷ و ۳۹۸.همین حدیث هم در صحیح مسلم؛ جلد دوم، کتابالمساجد، باب سیزدهم، حدیث ۵۴۷ آمده.که عبداللهبن عمر میگوید که: «نبیاکرم صلَّىاللّٰهعليهوآلهوسلم خواستند نماز بخوانند، آن دیواری که مقابلشان بود، دیدند یک نفر آب دهان را دیوار انداخته! بلند شدند این آب دهان را پاک کردند. و فرمودند: وقتی یکی از شما نماز میخواند، روبهروی خود آب دهان نیندازد. زیرا در موقع نماز خواندن خداوند در مقابل او قرار میگیرد».خب این حرف، حرف باطلی هست. خداوند متعال در جهتی قرار نمیگیرد!وقتی خداوند متعال در مکانی باشد، در جهتی باشد، آن جسم هست. بله یعنی تقرب بیشتری عبد به خدا پیدا میکند، درسته. اما اینکه خداوند در مقابل او قرار بگیرد، این حرف باطلی هست. یا مثلا روایت دیگری در صحیح مسلم، جلد دوم، کتابالصلاة، حدیث ۵۳۷، نقل کردند که: «فردی میگوید که به نبیاکرم صلَّىاللّٰهعليهوآلهوسلم عرض کردم این کنیز را آزاد نکنم آقا؟- فرمود: او را نزد من بیاور. چون کنیز را در نزد رسول خدا حاضر نمودم، از وی شما چنین سوال کرد خدا در کجاست؟ – گفت در آسمان. سپس سوال کرد من کیستم؟ پاسخ داد تو پیامآور خدا.در اینجا بود که پیامبر فرمود این کنیز را آزاد کن. زیرا وی دارای ایمان است».﴿فَقَالَ لَهَا: أَيْنَ اللهُ؟ قَالَتْ: فِي السَّمَاءِ، قَالَ: مَنْ أَنَا؟ قَالَتْ: أَنْتَ رَسُولُ اللهِ، قَالَ: أَعْتِقْهَا، فَإِنَّهَا مُؤْمِنَةٌ﴾یعنی العیاذبالله جا برای خداوند متعال مطرح کردند آن هم آسمان. و اینگونه شده که نبیاکرم صلَّىاللّٰهعليهوآلهوسلم هم حرفِ این کنیز را تأیید میکنند. و بهخاطر همین اعتقاد باطلی است که خداوند جا ندارد. خداوند نه در زمین است، نه در آسمان. خداوند محیط به زمین و آسمان است. بهخاطر همین عقیدهٔ باطل، پیامبر اکرم فرمودند: «این را آزادش کن».والسّلامعلیکم و رحمهالله و برکاته.